NBA game 14 mei

Als men in Amerika op één ding verzot is, dan is het wel op sport. Op 14 mei gingen “de mannen” (Gerald, Koen onze tijdelijke gast en ikzelf) naar een match van de NBA playoffs in Orlando. Het was een heus spektakel. We genoten er van wat wellicht het beste basketbal ter wereld is. Gerald maakte wat filmpjes en ik heb deze tot een geheel proberen verwerken. Enjoy!

Wildlife in Florida deel 2

Hallo!

Na een immens lange stilte terug een teken van leven hier. De maand mei is nogal druk geweest wegens veel bezoek. Die zijn nu allemaal terug naar ons dierbaar België dus nu staan er wel een aantal blogpostjes op stapel.

Als eerste heb ik een filmpje gemaakt met alle beeldmateriaal dat we over de maanden verzameld hebben over de vele wilde/vreemde dieren die we hier gezien hebben.

You know you’ve worked too long in a lab when…

Nu ik toch bezig ben nog een lijstje. Deze is schaamteloos overgenomen van Facebook, maar omdat het zo grappig is en we ons als echte labnerds er maar al te goed in herkennen, zet ik hier nog eens de leukste op een rijtje.

You know you’ve worked too long in a lab when

1.       Liquid nitrogen is only about a 1/3 as dangerous as you thought

2.       You always seem to use the microscope after the person with the impossible close together eyes

3.       Accident reports are a badge of honor

4.       You give the lab equipment motivational pep talks “Work for me today or i’ll reprogram you with a fire axe” is my favorite

5.       You’ve worked out that a trained chimp could probably do 90% of your job

6.       When a non-scientist asks you what you do for a living you roll your eyes and talk science at them until they’ve loss the will to live (mainly for fun)

7.       You have to check the web to find out what the weather is outside

8.       People wearing shorts under a lab coat disturb you slightly as they look as though they might be naked underneath

9.       Safety equipment is optional unless it makes you look cool

10.   Warning labels invoke curiosity rather than caution

11.   You know which part of the lab you can chill out undisturbed on friday afternoon

12.   You decide the courses and conference you want to go on by the quality of the food served

13.   You’ve used dry ice to cool beer down

14.   No matter what the timings in the experiment protocol there is always time for lunch in the middle

15.   Your slightly too fond of the smell of (pick one or many) Xylene/Agar/Ethanol /Alcoholic handwash

16.   You still get amusement out of “freezing” things in liquid nitrogen!

17.   Blinking real fast has saved your eyesight on more than one occasion.

18.   You’ve bent down to pick something up off the floor only to scatter the contents of your top pocket under the largest machine in the lab

19.   When you rejoice when grabbing a handfull of eppendorfs/bijous/anything and it turns outs to be the exact number you needed

20.   You can`t wait for lab clean-up ‘cause you get to do random pointless “experiments” to figure out whats in all the dodgy unlabeled bottles

21.   Your nose invariably itches when you’re doing mucky stuff with your hands so you develop the habit of scratching it on your upper arm. Unfortunately you sometimes carry this habit over to real life, where it looks like you’re sniffing your armpits

22.   When you start making patterns in your pipette tip box as you take the tips out.

23.   When you wonder how much it will hurt if I pour  just a smidge of this phenol:chloroform/trichloroacetic acid/any random chemical on myself

24.   The fire alarm ceases to bug you. You only evacuate when you see the fire. (Hand on the floor to check for heat is a good indicator)

25.   When you organise your kitchen cupboard contents the way you would your chemicals..all labeled in alphabetical order

26.   You open the toothpaste with one hand.

27.   You wash your hands before and after using to the bathroom.

28.   You have a callus on your thumb.

29.   You use the word “aliquot” in regular sentences.

30.   Sometimes you momentarily vanish from social activities because of a time point.

31.   You’ve never worn a clean lab coat.

32.   You say “orders of magnitude” in regular sentences.

33.   You flinch when you hear the word “significant”.

34.   Showing up at 10AM and having a coffee is a productive day.

35.   You’re very good at diluting things.

36.   No-one in your family has any idea what you do.

37.   You consider a green laser pointer to be science bling.

38.   When your fruits go bad and you get fruit flies, you can’t help but check their eye colour

39.   You own invitrogen t-shirts and actually wear them.

40.   You refer to your children as the F1.

41.   A timer clipped to the hip is not only practical, but dead sexy.

42.   You’ve played Battleship using tip boxes.

43.   You think the following is a quality insult: “I’ve seen cells more competent than you!”.

 

Veramerikanisering, deel twee

Je bent Amerikaan (aan het worden) als..   

• Je om 22u nog in je auto stapt om boodschappen te doen.

• Je op café je creditkaart bovenhaalt.

• Je vloekt als je op zondagavond foto’s wilt bestellen maar merkt dat die slechts binnen 3 uur klaar zullen zijn.

• Je zonder verpinken 5 $ neertelt voor een (slecht) pintje.

• Je enthousiast ‘I’m good, thanks. How are yóu?’ antwoordt als de kassierster of eender wie op straat in het passeren je vraagt hoe het met je gaat.

• Je klaagt over de prijs van een kledingstuk als het boven de 20$ gaat.

• Je alles op het internet begint te kopen.

• Onbewust de woorden ‘f*cking’ en ‘ piece of shit’ dagdagelijks in de mond begint te nemen.

• Je een plaats op een half uur rijden vlakbij noemt.

• Je er een sport van maakt zoveel mogelijk GFT door je garbage disposal te draaien.

• Twee vuilzakken per dag kunt vullen.

• Je begint te kijken naar de Daily Show en the Colbert Report.

• Een paar toertjes rijdt op de parking tot er iemand wegrijdt om toch maar zo dicht mogelijk van de winkel te staan.

• Je achtereenvolgens naar de bank, de apotheek en de starbucks kunt gaan zonder uit je auto te stappen.

• Overal de geur van frietvet ruikt.

• Eekhoorns en wasberen als een pest beschouwt

• Je wagen kunt voltanken voor minder dan 25$.

• Je minstens een half uurtje nodig hebt om je wagen parallel te parkeren.

Slow and steady wins the race..

Manatee 5k Race, 28 maart 2009, een impressie:

We hadden er al maanden voor getraind, maar vorig weekend was het eindelijk zover: de loopwedstrijd waar we ons allen (behalve Pieter, die zorgde voor de fotoreportage) voor ingeschreven hadden. Het parcours was vijf kilometer lang, bevatte een 1,3 km lange brug en lag er al zonnig bij in de vroege morgen.

7 am, Fort Pierce, Florida

Om 6u30 waren we al uit de veren (sommige zelfs al om 5u45) om ons voor te bereiden. Ik at een banaan met bruine suiker en we vertrokken rond zeven uur naar de locatie van de wedstrijd: Fort Pierce, Florida. Het dichtste ‘dorp’ ten zuiden van Vero Beach, een half uur rijden.

Aangekomen schud ik de hand van onze tegenstrevers, buiten competitie ook wel vrienden genoemd. De opkomst was talrijk: naast mij 9 directe tegenstrevers, waarvan 4 van het vrouwelijke geslacht, en 2 in mijn leeftijdscategorie. Ik loop warm, stretch de kuiten en zwijg als vermoord over mijn tactiek. Nog een paar persfoto’s. Ik lach een beetje groen.

De tegenstrevers

We zetten ons klaar aan de start. Ik word een beetje zenuwachtig: zal ik het halen? Three, two, one, een startschot, iedereen vertrekt met een vliegende start, ik vertrek gewoon. Ik panikeer, zo snel had ik mijn tegenstrevers niet verwacht.  De eerste anderhalve kilometer is vlak. Ik loop de hele tijd op meer dan hartslag 170, dit heb ik nooit eerder gedaan. Zal ik dit volhouden? Ik moet, anders kan ik ze niet bijhouden. Ik loop als laatste in een groepje van drie. De kopvrouw zit ver voorop. We zijn bijna aan de voet van de brug. Wat gaat dat geven? Ik ben een beetje bang. Had ik gisterenavond maar geen halve fles porto gedronken..

Ik begin te klimmen, mijn hartslag bereikt pieken van 180 slagen per minuut. In de verte zie ik de top opdoemen. Ik merk ook dat veel mensen trager beginnen lopen, tot zelfs wandelen. Ik haal enkele mensen in. Ik loop ondertussen op kop van ons achtervolgingsgroepje. In de afdaling recupereer ik een beetje, maar ik blijf toch tegen hartslag 175 lopen. Met grote passen daal ik af. In de verte zie ik Cecil, die op kop loopt. Ik merk dat ze het moeilijk heeft. Ik kom dichter en dichter en ga sneller lopen. Mijn hart maakt een sprongetje. 500 meter verder haal ik haar in. Ik loop nu als eerste vrouw van onze groep. Ze staan aan de kant met bekertjes water, iedereen neemt water. Ik loop gewoon verder, ik moet nu geen water hebben, dat zou me vertragen. Nog 500 meter verder draaien we om en lopen we terug, de brug doemt weer voor me op. Deze kant is korter, maar steiler. De klim gaat verbazingwekkend goed. Bij de afdaling voel ik me zweven en versnel nog wat. Ik zie de finish al en droom van goud. De laatste 200 meter zet ik nog een sprintje en ik tik de klok af op 29 minuten en 34 seconden. Als eerste vrouw van onze groep.

 

Ik zie blijkbaar zo rood als een overrijpe tomaat en Pieter denkt dat ik elk moment van mijne sus kan gaan. Maar de adrenaline is er nog en ik recupereer snel. Ik sta als een kip zonder kop te draaien aan het scorebord. Kunnen ze niet sneller de winnaars bekend maken. Ik heb voor de rest geen vrouwen gezien voor mij die in mijn leeftijdscategorie zouden kunnen zitten. Dus ik denk dat ik een kans maak. De anderen lachen een beetje met mij wanneer ik dit verkondig. Maar dan is het er, de uitslag: eerste van mijn leeftijdscategorie! Victorie kraai ik: missie volbracht!

Veramerikanisering

Als je dingen begint te zeggen als “Ik heb dat op die schelf in de frigo gezet” of “Zo’n mug legt wel een koppel of honderd eieren”, dan weet je dat de veramerikanisering zijn intrede heeft gedaan..

New York, New York! Onder het motto bloggen doen we altijd minstens een maand na de feiten

De ouders van Pieter hadden het geweldige idee om met ons (Pieter en Lien) te meeten in de grootste metropool van de wereld. En daar moesten we geen twee keer over nadenken! Op donderdag 15 januari vertrokken we vanuit Florida voor dag en dauw,  ons vliegtuig had wel een tweetal uur vertraging maar dat werd meer dan goedgemaakt door de prachtige landing. (voor foto’s klik hiernaast).

We kwamen aan in de vroege namiddag en na onze bagage af te zetten in het hotel beslisten we een eerste wandelingetje te maken door de buurt terwijl we wachtten op de aankomst van Jan en Lieve (Pieter’s ouders). Temperatuursgewijs was dat wel de schok van ons leven (van een slordige 25°C in Florida naar -15°C overdag in New York). We hadden immers nog geen muts/sjaal/handschoenen/dikke sokken, die zouden Jan en Lieve voor ons meebrengen. Na een wandeling van begot een half uur stonden we dan ook vollédig verkleumd terug in het hotel, waar we dan maar braafjes als twee ijspegels voor de kachel een beetje hebben staan smelten in afwachting…

Na een blije weerzienst en voorzien van bovenstaande attributen waagden ons ’s avonds aan een tweede poging tot verkenning van de buurt. We verkenden Times Square, keken onze ogen uit op de vele lichtkranten, en deden onze nek zeer aan het wolkenkrabberbewonderen.
De volgende dag stond in de voormiddag het American Museum of Natural History op het programma. Een enorm groot museum waar je zeker een week in kan doorbrengen als je alles gezien en gelezen wilt hebben. Heel indrukkend wel allemaal!
Na een voormiddag binnen waren we weer opgewarmd en klaar om een wandeling door Central Park te maken. Het park lag er vredevol bij in de sneeuw en de grote vijver was volledig bevroren. Na een koffiestop in de Boat House in Central Park trokken we naar het Empire State Building. We gingen helemaal naar het observation deck op de 86ste verdieping en het zicht dat we daar hadden was werkelijk fenomenaal! Ik had er wel een lichte zenuwinzinking toen bleek dat de batterij van mijn fotocamera leeg was maar mijn geweldige Pieter besefte dat dat van de kou was (het zal daar nog wel een 5°C kouder geweest zijn) en hij loste het probleem in 1, 2, 3 op. Een ware held is hij.

De volgende ochtend trokken we naar het zuiden van Manhattan waar het financiële centrum waar Wall Street gelegen is en ook Ground Zero. Zoals ik al veel gehoord had is er op dat laatste eigenlijk niet veel meer dan een grote bouwwerf te zien maar je wilt het toch altijd eens met je eigen ogen gezien hebben.
Daarna verbaasden we ons over de grootte van Wall Street, het financiële centrum van de wereld: super tiny! We waren er wel op een zaterdag dus we hebben geen overgestresseerde stock exchangers kunnen spotten.
Hierna waagden we de overstap naar een andere ‘borough’ van New York: het hippe Brooklyn. Manhattan is verbonden met Brooklyn via de beroemde 1 mijl lange Brooklyn Bridge. Je kunt er te voet over wandelen en dat hebben we gedaan. Ik had het toen wel erg koud, maar de zichten die we kregen maakten veel goed. We aten iets in Brooklynn, warmden nog op aan een warme thee en kozen dan toch maar de metro terug te nemen naar Manhattan. Dan was het MOMA, ofte het Museum for Modern Art aan de beurt. Het sprak mij persoonlijk minder aan dan het museum for natural history maar er waren wel enkele mooie en bizarre collecties te bewonderen.

Dan was het al zondag oftewel mijn (Lien) laatste dag. Het was die dag een pak warmer, slechts -5°! Maar dat moesten we wel inruilen voor overtrokken, buiig weer. We besloten dan maar een sightseeiing bus te nemen, we zagen er onder andere de Times Square ‘ball’ die ze op nieuwjaar altijd laten zakken onder het feestgedruis van duizenden enthousiastelingen op Times Square. Als de gids het ons niet laten zien had zouden we ze zelf nooit hebben opgemerkt, omwille van de nogal petieterige afmetingen!

De bus bracht ons naar SOHO, de hipste buurt van manhattan. We passeerden ook nog in little Italy en Chinatown maar dat kon ons minder bekoren. Van daar trokken we weer naar het zuiden van Manhattan waar we met de boot de overtocht maakten naar Ellis Island. Ellis island is een eiland in de haven van New York City dat eind 19e en begin 20e eeuw dienst deed als grenspost voor aankomende nieuwe immigranten die zich in de V.S. wilden vestigden. Op het eiland is nu een museum gevestigd dat draait over de massale immigratie van die tijd.

Maandag was vertrekdag voor mij, Pieter bleef er nog 2 daagjes samen met zijn ouders en zal hier verder moeten gaan voor een volledig overzicht.

Het is gelukt!

Na vier maanden in Florida is het meer dan tijd dat ik nog eens iets van mij laat horen. Ik heb dan ook enkel goed nieuws te melden. Alhoewel, in de periode na de verkiezingen besloot ik een spelletje “ultimate frisbee” te spelen met een aantal Amerikanen. Ik werd zo hard meegesleept in het spel dat ik mij de dag erna echt niet goed voelde, typisch. Bij het bezoek aan de dokter werd ik geconfronteerd met de harde realiteit van het Amerikaanse gezondheidssysteem. Je geraakt hier niet verder als de wachtzaal van de dokter als je geen ziekteverzekering hebt. Omdat ik als Belg een iets exotischere ziekteverzekering heb, wouden ze mij eerst niet echt binnenlaten. Het koste me een paar telefoontjes naar België en een paar boze blikken naar de secretaresse om toch uiteindelijk bij een dokter te geraken. Een kwartier later stonden we weer buiten en de dokter was 150$ rijker. Op zo een moment ben je echt blij dat je de Belgische nationaliteit hebt. Vanaf nu, enkel blije momenten.
Voor we het al te goed beseften was het Kerst. Op kerstdag hielden we een BBQ op het strand in Vero Beach, ik ben zelfs even in de zee gaan zwemmen maar dat was wel al een beetje koud. De volgende dag vertrokken we op “reis”, we bezochten eerst de Florida Keys, een eilandengroep die zich ongeveer 100 mijl ten zuiden van Florida uitstrekt en die eindigt in het meest zuidelijke punt van de Verenigde Staten. Het is een paradijs voor snorkelaars, duikers, watersportfanaten en… homo’s. Inderdaad, Key West, het pittoreske stadje dat helemaal in het zuiden van deze eilandengroep ligt, wordt daarom ook wel eens “Boys Town” genoemd. Het leuke van deze eilandengroep is dat men helemaal tot in het zuiden kan geraken met de auto omdat alle eilanden verbonden zijn door bruggen en gelukkig voor ons staat de naft hier maar aan 1,60 $/ gallon (=3,89 liter). We waagden ons ook aan een snorkeltrip. Een boot bracht ons een aantal mijl in zee en we zagen een aantal grote en kleurrijke vissen maar geen haaien, gelukkig.
Na de Florida Keys bracht de KIA ons naar Miami, waar we ook nieuwjaar vierden. Het gekke aan Miami is, dat er zoveel Cubanen en andere latino’s wonen (50%), dat men zich hier niet altijd in de VS waant. Nieuwjaar vierden we op “Ocean Drive” waar we van het toch wel iets of wat teleurstellende vuurwerk genoten, dat zal misschien iets met de recessie te maken hebben gehad.
Na Miami reden we door naar de Everglades, een enorm nationaal park (160 km lang en 100 km breed). De Everglades is eigelijk een heel erg breed uitgestrekte rivier en dat brengt natuurlijk heel wat tropisch leven met zich mee. Onze camping lag helemaal in het zuiden van dit nationaal park en dus moesten we wel 60km doorheen het park rijden om er te geraken. We zagen heel wat alligators in het wild. Deze dieren zijn verrassend vredelievend ten opzichte van mensen als je er een paar meter van wegblijft. Dat kon niet gezegd worden van de muggen.
Na 3 dagen in de Everglades moesten we alweer terugkeren naar onze stoffige labo’s en daar zijn we nu zo ongeveer aangekomen. Maar niet getreurd want woensdag bezoeken Lien en ik de “big apple”. Het zal afkicken worden de volgende maanden na al deze reizen! Voor ik het vergeet, deze week haalden de Florida “Gators”, het Footballteam van de Universiteit de nationale titel binnen, een immens feest ontplooide zich in de straten, dat was ook wel nog een belevenis.

Go Gators!

Pieter

Happy 2009!!

In afwachting tot een langere post die !!Pieter!! gaat schrijven een filmpje:

HAPPY NEW-YEAR!!

en stay tuned!

ps. aan iedereen die graag Pieter zijn schrijfsels leest, hij heeft wat aanmoediging nodig, dus laat je gaan in de commentaren…

Reeks: Clichés over de V.S., waar of niet? deel 2

2. Amerikanen spreken geen enkele andere taal dan Engels.

Waar en Niet Waar. De meeste Amerikanen kennen inderdaad alleen Engels. Op de obligate paar zinnetjes zoals “Parlez-vous anglais?” en “Ola” na, kennen de meesten niet veel. De uitspraak van de zinnetjes die ze wel kennen, is dan nog zo raar dat je minstens twee stappen moet doorlopen om tot een hopelijk correcte vertaling te komen. Eerst vraag je je af welke andere taal ze proberen te spreken (soms zelfs of ze een andere taal aan het spreken zijn). Eens je weet welke taal, begint het eigenlijke vertalingsproces. Om dit te kunnen, moet je weten dat ze meestal het vreemde woord gewoon op de Engelse manier uitspreken. Probeer bij een klank dus de Engelse schrijfwijze van die klank te vinden. Schrijf als het ware de woorden in je hoofd. Lees de volledige zin en vertaal.  Dit durft wel al eens mislopen.

Wat vinden mensen dan van Belgen die meestal toch wel minstens drie talen spreken? Ze staan hier vol bewondering om dan vervolgens te zeggen dat ze dat toch nooit zullen kunnen. Sommigen hebben een beetje Frans of Spaans geleerd op school, maar nooit gebruikt en dus compleet vergeten. Een enkeling heeft hier zelfs nog Latijn gehad en is daar dan wel trots op.

Sommige mensen doen hier echter wel moeite om een andere taal te leren en als ze dat doen, leidt dit nog steeds tot grappige situaties soms. Ze kennen alleen Engels, een Germaanse taal, en de tweede taal die ze dan vaak leren is Spaans, een Romaanse taal. Afgezien van het feit dat er al die nieuwe woorden zijn, moet je natuurlijk ook de grammatica onder de knie krijgen. Nieuwe regels en de uitzonderingen erop worden niet zomaar aangenomen zoals Lien en ik dat doen in de les Spaans. Nee, regelmatig kwam de vraag waarom ze dat nu niet op de Engelse manier konden doen want die was toch wel veel gemakkelijker. Waarop Lien en ik eens naar elkaar keken en met onze ogen rolden…

Aan de andere kant vind je hier ook wel soms mensen die geen Engels spreken of amper. Er zijn hier in Florida veel Zuid-Amerikanen en het Engels dat ze spreken varieert van onbestaande naar moeilijk verstaanbaar naar gemakkelijk te volgen tot zelfs accentloos. Je hoort hier dan overal ook redelijk wat Spaans rond je. Lien en ik vonden dit dan ook het ideale moment om ons onbestaand Spaans toch op een minimaal peil te brengen door het middel van wat avondschool.

Dus waar, ze kennen voornamelijk Engels en niet waar, want sommige Amerikanen spreken amper Engels en anderen kennen toch wel wat meer talen.